Lewis

Lewis

16 april 2010 - 31 oktober 2010

Vandaag is het precies 1 jaar geleden dat mijn allerliefste zusje Lewis is overleden. Gelukkig wonen Lotus en Dexter nu bij ons, maar de ouders en ik Poppy missen Lewis nog steeds en denken vaak aan haar.  Ze was heel bijzonder, en dat blijft ze voorgoed.

Mijn zus en ik, wat leken we op elkaar!

En hieronder Lewis met de vader en de moeder. Die willen eigenlijk niet in beeld maar voor deze speciale gelegenheid maken ze een uitzondering.

Geloof

Jeempie, die ladder is hoog. Daar durf ik denk ik niet op.

Ik loop er wel onderdoor.
Dat durf ik wel want ik ben in het geheel niet bijgelovig.

Controle

Ik Lotus heb blijkbaar ongevraagd een abonnement op de dierenkliniek cadeau gekregen. Een paar weken geleden was ik er nog en afgelopen week moest ik alweer. Voor controle. Controle van de wond, de temperatuur, het gewicht, de vacht en de hartslag etc. Gek word ik van dat gecontroleerde gedoe. Dan kan toch ook gewoon thuis in Verderop? De ouders controleren daar ook van alles, dus daar hoef toch niet voor naar een kliniek?

In een kliniek ben ik niet op mijn gemak. Ik word zo zenuwachtig dat ik steeds moet slikken, heel hard ga bibberen en mijn pupillen alsmaar groter en groter worden.
Na alle controles was er nog een onaangename verrassing. Een spuit tegen ziektes die andere katten op mij kunnen overbrengen. Maar ik zie alleen Poppy en Dexter en die zijn nooit ziek! Wat een onzin allemaal.
Gelukkig heeft assistente Els me heel lief getroost.

Random Dexter

Sprookjes

Wij geloofden niet in sprookjes. En zeker niet in die onwaarschijnlijke types die daar ten tonele worden gevoerd.
Roodkapjes, sneeuwwitjes, assepoesters, prinsessen op erwten, kleine duimpjes, nog nooit hebben we die hier gezien.

Tot vorige week.
Toen verscheen hier een echte kabouter, kabouter Jools.
Een hele bijzondere kabouter in een geel met grijs pakje maar zonder puntmuts.
Kabouter Jools sprak een eigen taal, we konden er niets van verstaan. Kabouter Jools was ook heel nieuwsgierig naar ons, dus we hebben de hele tijd naar elkaar zitten kijken.

Misschien denkt kabouter Jools dat wij ook uit een sprookje komen. Maar ze kan toch wel zien dat we helemaal geen laarsjes dragen?

Fanclub

Regelmatig ontvangen wij post. Post via de postbode maar ook post via de computer.
De postbode-post is geweldig want die gaat vaak vergezeld van speeltjes, snoepjes en kleurrijke kaartjes. Afgelopen dierendag hadden we een brievenbus vol, nog allemaal dank daarvoor!

Gisteren kwam er computer-post van iemand die we niet kennen, een warme groet van Kai met een foto van hem (of haar?), zie hier links.
Hij (of zij?) volgt onze avonturen op ons blog. We zijn vereerd! Wat leuk om weer een nieuw vriendje (of vriendinnetje?) te hebben en zo'n knappe ook, onze favoriete kleurstelling!

Hierbij willen we al onze vriendjes eens in het zonnetje zetten. Jullie zijn fan van ons, maar wij zijn ook fan van jullie!

Dit is Posh uit Engeland, het zusje van Becks. Psies Lotus!
En ook helemaal Posh, dol op aandacht en lekker tutten.

Dit is Becks, de grote broer van Posh. Psies Dexter!
En helemaal Beckham, ijdel, maar met een uitstekende rechtse.

Dit is Loesje uit het Oosten. Ze woont samen met haar ouders en vriendinnen Roosje en Catootje.
Loesje is heel erg verlegen, maar ze kijkt hier toch fraai in de lens met haar mooie lichtbruine kijkers.

Dit is Roosje, ook een Twents meisje uit het Oosten. Deze is voor de duvel nog niet bang, dat zie je wel aan haar oogopslag. Een echte stoere meid dus.
Die is wel aan Dexter gewaagd. Ze lijken zelfs op elkaar!

Dit is Catootje uit het Oosten, nog zo'n Twentse deerne en al even knap. Wij mogen overigens Cato zeggen.
Cato heeft volgens ons hele mooie witte sokjes, maar die zien we op deze foto niet zo goed. En bijpassende witte snorharen, heel stylish allemaal.

Dit is Roberta, die woont hier vlakbij. Roberta woont bij Els, samen met Al Pacino.
Of is dit Al Pacino? We kunnen Al en Betje nog zo goed uit elkaar houden, ze lijken zo op elkaar!

Dit is Al Pacino, of dus Roberta.... Nee, nee, we weten het zeker, dit is Echt Al Pacino, en de vorige Echt  Roberta. Toch?
Die twee maken weleens ruzie, maar leggen het gelukkig ook altijd weer bij.

En dit is Nooty, die woont in het Noorden.
Nooty is een uniek exemplaar want die heeft 2 verschillende kleuren ogen, een blauwe en een bruine! Net als David Bowie! Heel exclusief.

















Voor alle fans die we zijn vergeten of geen foto hebben, laat het ons weten, we verzamelen ze allemaal!

Beschaving

Ik, Lotus, ben inmiddels al lang hersteld van de behandeling van vorige week.
Wij poezen nemen geen tijd om eventjes lekker bij te komen van zoiets want zodra we kwetsbaarheid tonen worden we aangevallen door onze soortgenoten. Dus is het noodzakelijk dat we snel weer op de been zijn en even sterk als daarvoor.
Voor mij was er geen troostende miauw of een liefkozende knuffel, maar een blazende grom van Poppy en een ferme uithaal van Dexter.
Maar toen Dexter was geholpen hebben we ook naar hem uitgehaald, bij Poppy idem dito. Dat klinkt misschien cru, maar zo gaat het in de poezenwereld.

Dus je ziet niks meer aan me, alleen dan nog die blote buik met die gekke draadjes.

Die durf ik best te laten zien, daar geneer ik me niet voor.
Op tv zie ik genoeg vrouwen die ontharen en liften.  Maar dan zie ik blote oksels en kale benen en sneetjes bij ogen en oren.
Bij mij is het alleen m'n buik, dus die zie je amper als ik loop of sta. Niks aanstootgevends dus.

Tough Cookie

De behandeling in de kliniek heeft plaats gevonden.
Wist je dat je tijdens een operatie je ogen open hebt terwijl je onder narcose bent?
Wist je dat ze je pootjes vastbinden?
Wist je dat een operatie wel drie kwartier duurt?
Wisten jullie allemaal niet he?!
Ik ook niet want ik kan me er helemaal niets van herinneren.

De arts heeft wat weggehaald uit mijn buik zodat ik geen kittens kan maken want die zijn er al genoeg.

De arts noemde me een binnenvetter, figuurlijk maar ook letterlijk, ahum. Dan had ze toen ik daar open en bloot op die tafel lag ook wel even een liposuctie kunnen doen. Maar dat was denk ik niet bij de prijs inbegrepen.
Wel inbegrepen waren de nietjes in mijn buik, een manicure en een afscheidsknuffel van de arts en haar assistente.

Dankjewel Janine en Els voor de goede zorgen en ook nog voor de grote witte pleister op mijn buik. Ik voel me vandaag alweer redelijk de oude. Of de eigenlijk de nieuwe, een echte dame ben ik nu.

En aan allen; HIER kunnen jullie stemmen op Els want ze is genomineerd voor beste dierenarts assistente van het jaar!

Mijn eerste keer

Machteloos. Zenuwachtig. Onzeker.
Ik Lotus had me mijn eerste keer heel anders voorgesteld.

Ik dacht dat mijn eerste bezoek aan een kliniek een hoogtepunt zou worden. Ik hoopte op iets van een Hot Stone massage,  een Dr. Fish pootjeseiniging of voor mijn part een weldadige Hamam experience.

Maar in deze kliniek staan er hele andere behandelingen op het programma: temperaturen, luisteren naar mijn hartslag, kijken in mijn mond, voelen aan mijn buik. Behandelingen die eerder stress dan ontspanning opleveren.

Ik heb geprobeerd me te verzetten en door middel van bibberen en piepen duidelijk gemaakt dat ik deze behandelingen niet blief en liever gewoon naar huis ga.

Daar werd niet op gereageerd dus heb ik mijn meest doeltreffende communicatiemiddel gebruikt, mijn tong. Die heb ik uitgestoken als vorm van protest.

Maar Janine, de baas van de kliniek, en Els, de assistente, waren onverbiddelijk en hebben me niet naar huis laten gaan maar in een hokje gestopt. Wel een lekker warm hok, maar zeker geen sauna.
En hier moet ik nu wachten op mijn volgende behandeling.

Ik heb nog geen idee welke dat is, maar ik vermoed allesbehalve een Facial of een Hairspa. Ik vrees voor iets heftigers, want het is een eenmalige behandeling hebben ze gezegd.
Dat is dan een geluk,  want dan is die eerste keer hopelijk meteen de laatste keer....

Up and Down

Er gaan steeds meer deuren open die eerst waren gesloten. Het huis is warm en de ouders proberen het af te laten koelen door deuren open te zetten.
Ik Lotus was bloednieuwsgierig wat zich achter deze spannende deur bevond... Niets! Alleen een stukje raam met zicht op het balkon beneden.

Daar zag ik Poppy en Dexter zitten.
Die begrepen niet waar ik vandaan keek...

Wat zijn ze eigenlijk klein die Poppy en Dexter! Ben ik voor die twee kleine ienieminiepoezen steeds zo bang? Laat ik me door die twee miniatuurpoezen de baas spelen?

Wat een onzin, ik ga gelijk naar beneden om ze te pakken.
Die kleintjes kan ik makkelijk hebben!