Het is weer zover, blote-buiken-tijd. Voor de derde keer in mijn leven is mijn buik kaal geschoren en helaas niet vanwege de warme nazomer.
Afgelopen weekend voelde ik me toch een potje misselijk. Door het hele huis heb ik her en der mijn maaginhoud geleegd. Alles wat ik at kwam er na een paar uur weer uit. De ouders waren enorm ongerust omdat mijn zusje Lewis dat ook ooit deed. En met haar is het niet goed afgelopen dus de ouders hadden het maar steeds over 'alarmbellen'.
Op zondag is Els de dierenartsassistente op bezoek gekomen. Ze ging kijken of ik niet was uitgedroogd, of mijn temperatuur niet te hoog of te laag was, of mijn ogen wel goed stonden en mijn hartslag normaal was.
Dat was allemaal prima, maar Els vroeg de ouders of ik wel Poo en Pee produceerde.
De ouders hebben vervolgens een dag lang bij de bakken gebivakkeerd om te zien wat ik daar uitspookte. Voor het eerst in mijn leven kreeg ik applaus voor een Pee! Maar toen de Poo uitbleef moest ik de volgende dag toch naar de dierenarts.
De dierenarts wilde in mijn buik kijken of daar niks zat wat er niet hoorde; haarballen, kattengras, speeltjes etc. Dus ging ze mijn buik te lijf met een scheerapparaat, koude gel en een camera.
In mijn buik was niks geks te zien, dus mocht ik na een spuitje tegen de misselijkheid bibberend van de angst en de kou weer naar huis. Wel met een opdracht voor de ouders; "Poppy moet een Poo doen en een pondje kwijt".
Thuis heb ik eerst mijn blote buik schoongelikt. Dexter bood vrijwillig aan me hierbij te helpen.
Daarna moest ik van de ouders nog een kleverig goedje eten. Ik had inmiddels weer honger dus dat kwam goed uit.
Pff, ik werd een beetje winderig van dat goedje, dus ik heb gerend om op tijd bij de bak te zijn om daar een grote Poo te produceren. Dat luchtte op! En een daverend applaus was de beloning.
De moeder was zo intens blij dat ik ook nog een vette dikke zoen toe kreeg. Precies boven mijn oog.
Ik voel me inmiddels weer kerngezond maar heb nu wel een ander probleem. Honger.