High Five

Ik Poppy heb een eigenaardige gewoonte. Als ik je mag krijg je van mij een High Five.

Ik doe het even voor.

En omdat ik zo dol ben op de ouders krijgen zij een dubbele.

Afwashulp

Wanneer ik Lotus de ouders niet als printmanager*  hoef te assisteren, help ik ze in de keuken met de afwas.

Daar word je moe van hoor.

Maar het verdient lekker want zodra onze bordjes schoon zijn worden die gevuld met zachte stukjes vis.

Zo ouders, de boel is weer aan de kant dus kom nu maar door met de beloning.

Masterchef

De ouders zijn regelmatig in de weer met potten en pannen. Urenlang staan ze gebogen over dikke kookboeken en zijn druk doende met snijden en stampen, mixen en monteren, grillen en gratineren.
Ze spreken daarbij soms een andere taal;  termen als 'au bain marie', 'en papilotte' en 'mise en place' vliegen over het aanrechtblad.
De ouders houden namelijk enorm van koken.

Komt  dat even goed uit.
Ik Poppy houd namelijk enorm van lekker eten.

Machtsvertoon

Poppy heeft als oudste de meeste rechten en is hier dus de baas, ook al is ze van het vrouwelijke geslacht. Ik Dexter ben wel zo geëmancipeerd dat ik dat accepteer.

Maar daarna kom ik in de hiërarchie. Lotus moet dus goed begrijpen dat ik haar de baas ben.

Om te voorkomen dat ze dat vergeet moet ik dat bij tijd en wijle even duidelijk maken.
Dat gaat het beste als ik haar op een onverwacht moment van achter besluip en bespring.

Maar die kleine snelle Lotus geeft zich niet snel gewonnen, dus het spel duurt hier voort.
Ik blijf op haar jagen totdat ze me volledig als meerdere erkent en haar plaats weet. Dat is dus niet op Mijn stoel of op schoot bij Mijn ouders.

Poppy bemoeit zich er overigens niet mee. Daar staat ze als almachtige boven.
Nou ja staat, meestal zit ze.

Stoelendans

Hier in Verderop zijn heel veel plekken om comfortabel en royaal te zitten. Zo zijn er stoelen bij de eettafel en stoelen bij de werktafel, stoelen op het balkon, banken en fauteuils in de woonkamer, krukjes in de badkamer, bureaustoelen in de werkkamer en her en der nog wat.
Echter is slechts één zitplaats favoriet; die waar de ouders op dat moment zitten. Dat is namelijk de gezelligste en warmste zitplek.

Eindelijk!

Lang gewacht maar toch nog gekomen; de zomer!
Vorig jaar duurde de zomer wel drie maanden, volgens ons is dat deze keer maar drie dagen, dus we moeten er van genieten zo lang (of kort) als het duurt.

Ik, Dexter, kan de hele dag wel languit liggen zonnen op de warme tegelvloer van het balkon. Af en toe draai ik me om zodat ik mooi egaal bruin wordt.
Maar eigenlijk wordt alleen mijn buik bruin, die heb ik zeker niet zo goed ingesmeerd als de rest van mijn lichaam.

Ook m'n zus Lotus houdt van zonnebaden, maar bij voorkeur op een zacht zonnebedje.
Zo, die heeft na een dagje in de zon ook al een bruin kleurtje.

Poppy is heel wit en die durft niet zo goed in de zon, bang dat ze verbrandt. Dus die blijft zoveel mogelijk onder een strandstoel liggen.

Het zonlicht is oogverblindend op Poppy's witte vacht. Om te voorkomen dat ze een zonnesteek oploopt blijft ze zich steeds een beetje wassen om het hoofd koel te houden.

Ik zal de ouders vragen een zonnebrilletje voor Poppy regelen, hoeft ze niet zo te knijpen met haar ogen.

Bankieren

De ouders hebben de gaten ontdekt die we vakkundig in de onderkant van de bank hebben aangebracht.

Tijdens het dweilen van de vloer zagen ze witte vlokken door de zwarte bodemstof piepen. Daarna is de moeder opnieuw in de weer gegaan met de naaimachine.

Onder luid gevloek en getier (de moeder kan ook blazen) heeft ze extra stof onder aan de hoezen gestikt zodat we niet meer aan de onderkant van de bank kunnen krabbelen.

Althans, dat dacht ze. Want zie ons hier eens prinsheerlijk liggen in de meest comfortabele hangmat denkbaar. Beetje tukken en af en toe stretchen met de pootjes tegen de bodem.

Als Poppy nou nog een beetje afvalt past ze ook wel door de kleine opening en kan ze gezellig bij ons komen liggen!

Zorg dat je erbij komt

Er lag laatst een bijzonder schip voor het raam, van een heel ander slag dan we inmiddels zijn gewend.
Dit schip was niet wit maar grijs. Het had geen ramen of balkons, geen zwembad en geen gekleurde lichtjes.
De mensen op het schip lagen niet op zonnebedden en speelden ook geen 'shuffleboard'.

De mensen, alleen mannen overigens, stonden de hele dag opgesteld in rijen.  Ze droegen stralend witte jasjes met bijbehorende petjes en dat zag er woest aantrekkelijk uit, en lekker zomers ook. Af en toe zwaaiden ze met hun armen, allemaal tegelijk.

Wat een geinige manier om vakantie te vieren, misschien ook eens iets voor ons.

Open deur

In ons huis hier in Verderop zijn bijna geen deuren, alles is open. Nou ja, bijna alles.
Er is een deur waar de ouders soms door gaan en dan blijven ze lang weg. En dan is er deze deur; als ze hier door gaan blijven ze maar kort weg.

Nieuwsgierig als we zijn willen we natuurlijk graag weten wat er zich achter deze deur bevindt. Maar hoe we ons best ook doen, de deur is te zwaar en we krijgen 'm niet open.

Een paar keer per dag leggen we ons oor te luister tegen de deur om te horen of we daar wijzer van worden. Aan de andere kant klinken voetstappen en vervolgens een regenbui, of iets dergelijks.

Wij hebben met z'n drietjes een weddenschap afgesloten.
Poppy gokt op een gezellig klein cafeetje met een biertap, lekkere snacks en een frisse bak drinkwater. Dexter vermoedt zelfs een luxe badkamer met een sauna of jacuzzi.
Volgens mij Lotus is het helemaal niks bijzonders want door de kieren gezien lijkt het me het allerkleinste kamertje van het huis.
Nou maar eens zien wie er gelijk heeft.

Bankzaken

We hadden beloofd nog foto's te laten zien van hoezen die de moeder heeft gemaakt; de beruchte roze hoezen waarmee de zachtgrijze banken inmiddels zijn ingepakt.

Zoals je ziet zijn de hoezen niet roze, dat was gelukkig de achterkant van de stof.
Wat je wel ziet is een hoes met een rommelige bult op de zitting. Dat is niet het gevolg van slechte naaikunsten van de moeder, die bult dat ben ik, Lotus!

Gisteren waren de ouders me kwijt. Na 2 uur zoeken vonden ze me hier.

Met zachte doch ferme hand ben ik uit mijn fijne schuilplaats verwijderd. Nu lig ik voorlopig waar het hoort, op de bank in plaats van erin.

Wat de ouders nog niet weten dat het onder de bank ook fijn toeven is. De stof van de bodem wordt niet afgedekt door de hoes dus daar kan ik nog wel lekker krabbelen.

Ik heb al een paar stukken van de bodemstof verwijderd met mijn nagels. Dat is van dat dunne spul dus gaat vrij gemakkelijk.  Nog even de schouders eronder en dan beland ik bij de vulling. Als ik daar ook doorheen ben kom ik precies daar wil ik wil wezen; via een grote omweg weer bij de grijsgroene stof.

Klef

Lekker op een kluitje in de stoel. Beetje knuffelen, beetje wassen, beetje snoezen.
Geluk ligt in een klein hoekje.