Bedstee

Poppy slaapt graag in een keukenkastje. Dat vind ik, Lotus, zo enorm kinderachtig. Ik sliep alleen in keukenkastjes toen ik nog een baby was, in het huis van de ex-ouders. De overlevering gaat zelfs dat ik ben geboren in een keukenkastje.

Nu ik soort van volwassen ben slaap ik dus ergens anders.

Bij voorkeur in het badmeubel, bovenop een stapel zachte schone handdoeken en washandjes.
Washandjes, wat een vreemd woord eigenlijk. Gaan die handjes waar ik op lig mij dan straks eigenhandig wassen?

Als ik daar op moet wachten lig ik hier nog tot Sint Juttemis. Ik was me wel zelf, met mijn eigen handjes. Oh, pardon, pootjes heb ik, geen handjes.
Handjes zijn blijkbaar van badstof en mijn pootjes zijn van bont.

Bouclé

We hebben lang gewacht met het schrijven van dit verhaaltje. Het is een gevoelig onderwerp hier in Verderop, en eigenlijk te confronterend voor de ouders. Het volgende is het geval.
Precies 3 weken geleden zijn hier 2 nieuwe banken bezorgd. De ouders waren intens blij met deze banken en opgetogen hoe mooi de grijsgroene stof kleurde bij de vloer. Het was gewoon aandoenlijk om de ouders zo gelukkig te zien.

De banken leken ons vooral zeer geschikt om aan te hangen, op te springen en aan te krabbelen. Dus de eerste nacht, toen de ouders sliepen, hebben wij dat eens lekker uitgeprobeerd. En ja hoor, heerlijk krabmateriaal!

De volgende dag waren de ouders opeens verdrietig in plaats van gelukkig. Ze hadden het over de stof van de bank, die opeens vol lusjes en draadjes zat en hoe zonde dat was.
Toen hebben ze de banken ingepakt met plaids. Niet mooi, maar wel fijn ontdekten we de nacht daarop. We konden namelijk onder de plaids kruipen en dat gaf het bankkrabbelen nog een extra dimensie!

De dag daarna huilden de ouders zachtjes en zijn een grote rol roze stof gaan halen. We denken dat de ouders spijt hadden en toch liever roze hoezen hadden gewild.
De moeder is vervolgens dagenlang bezig geweest met het knippen van grote lappen stof.  Om de moeder te troosten hebben we haar geholpen bij het knippen, meten en stikken van 2 hoezen.
We laten hiervan nog maar geen foto's zien, dat is ook nog te confronterend. Met name voor ons, want wij vonden de grijsgroene stof veel mooier en lekkerder dan die roze.

Keukenprinses

De moeder is vaak in de keuken.
Eerst maakt ze al het servies vuil en vervolgens maakt ze alles weer schoon. Daar is ze maar druk mee dus ik help haar een handje.
Dat is een vermoeiende bezigheid dus na al het kokkerellen en afwassen ben ik moe en moet ik echt even een dutje doen.

De moeder liet per ongeluk een kastdeurtje openstaan en toen heb ik een geweldige slaapplaats ontdekt. Lekker snurken tussen de tafellakens en servetten.

Wel graag de deur op een kiertje laten moeder, anders krijg ik claustrofobie!  Of erger nog, honger, als je per ongeluk zou vergeten het deurtje weer open te doen.

Laatbloeier

Ik Lotus voel me de laatste dagen zo anders dan anders. Ik heb zin in knuffelen, zin in hard miauwen, zin in Dexter, zin rollebollen over de gladde vloer.
De ouders zeggen dat ik, The Little One, een laatbloeier ben die eindelijk een beetje volwassen aan het worden is en dat "Het Tijd Wordt Om Te Gaan".
Tijd wordt om waar naar toe te gaan? "Naar Janine en Els" zeggen ze dan. Maar ik ga liever naar een Tijger of een Tommy, een Boris of een Becks....

Business as usual

In  de vaas, uit de vaas.

In de schaal, uit de schaal.

Genomineerd

Zijn we in ons verhaaltje van gisteren nog iets heel belangrijks vergeten te vermelden. En wel het volgende.
Onze Els is genomineerd voor dierenartsassistente van het jaar 2011.

Niet verwonderlijk of toevallig, want Els is gewoon de liefste en zorgzaamste dierenartsassistente die er bestaat. En alleen de allerbeste is goed genoeg voor ons.
We hopen voor haar dat ze wint en dan een hele grote prijs ontvangt. Iets van een zacht wollig mandje of een jaar lang zachte brokjes, dat lijkt ons beide wel een mooie beloning voor Els.

Prik

Het gaat er chique aan toe in Verderop.
Wij gaan niet naar de dierenarts, de dierenarts komt hier gewoon bij ons aan huis!

Omdat we nog een beetje uit ons doen zijn door de verhuizing vond Els, onze dierenarts-assistente, het geen goed idee dat we alweer op reis zouden gaan. Dus kwam Els bij ons thuis. Wel een goed idee!

Els heeft mij Poppy mijn jaarlijkse prikje gewoon op onze eigen tafel toegediend. Geen centje pijn, geen stress, geen vreemde geurtjes, geen pottenkijkers en al helemaal geen wagenziekte.

En passant heeft Els nog even een routine controle gedaan. En toen vond ik het wel welletjes. De manicure en pedicure behandeling heb ik geweigerd.

Dexter en Lotus lieten zich overigens de hele tijd niet zien. Dus komt Els binnenkort gewoon nog eens terug om die twee eens lekker onder handen te nemen.
Maar ik ben er mooi weer voor een jaartje vanaf.

Abstract

Herken je ons? Wij zijn het!
De ex-ouders van Dexter en Lotus hebben ons vereeuwigd in een bijzonder mooi portret.
Links staat Dexter, die herken je zo aan zijn ferme kop en zijn geprononceerde borstbeen. Rechts staat Lotus, dat zie je aan de lichte tred op haar koddige pootjes. En ik Poppy ben treffend en-face neergezet en ook nog eens met platte buik.
Dit is ware kunst dus past hier perfect aan de muur, naast het portret van de ouders of zo.

Spatjes

We durven al op veel meer plekken hier in ons nieuwe huis te komen. Wel gaan we steeds met z'n drietjes op pad, dat is minder eng dan alleen. Je weet immers nooit wat of wie je tegenkomt hier in Verderop.

Neem nou dit raam. Daarachter loopt elke ochtend een mevrouw op het dak in de plantjes te wroeten. Dat zal wel niet onze tuinman zijn, maar toch gewoon een buurvrouw?

Met grote regelmaat komen er mensen binnen kijken bij ons in Verderop.
Eng weliswaar, want wij hebben er niet om gevraagd. Maar laat ze vooral komen kijken, want wij kijken inmiddels gewoon brutaal terug. En als we dat toch weer niet durven, doet het grote alziende oog dat wel namens ons.

1!

Door alle commotie rondom onze verhuizing naar Verderop zouden we bijna iets enorm belangrijks zijn vergeten. Gelukkig hebben de ouders er wel aan gedacht; gisteren 11 juli zijn wij Dexter en Lotus namelijk 1 jaar oud geworden! Wij zijn nu net als Poppy, eindelijk volwassen.

De ouders wilden onze verjaardag vieren met slingers en taart, maar dat vonden we teveel drukte, we hebben nu toch al zoveel aan ons hoofd. Maar om de ouders dan helemaal alleen beneden te laten zitten met feestelijke hapjes voor ons, dat vonden we dan weer sneu.

Dus zijn we overdag naar beneden gegaan om de ouders te plezieren. Ik Lotus heb in de studio gezeten en Dexter in de keuken.
Toen de ouders "lang zullen ze leven" begonnen te zingen, zijn we op de tafels gaan staan. Dat hoort immers zo en het is gelijk een goede oplossing om het overzicht hier beneden te houden.

Costa

We hebben onze nieuwe woonkamer eindelijk aan een inspectie onderworpen. 

Moedig he.

We dachten dat Verderop aan het water lag, maar dat blijkt onjuist. Verderop ligt aan de kust, aan de Costa Magica. Waarom het dan niet Costa Verderop heet is ons volledig onduidelijk. 

Wel leuk, overburen. Eens wat anders dan die meeuwen voor het raam van ons vorige huis.

Trainspotting

In ons nieuwe huis in Verderop beginnen we langzaam te wennen. De slaapkamer hebben we onder controle, de trappen ook en inmiddels hebben we ons het balkon toegeëigend.
Daar kijken we naar alle voorbij rijdende treinen. Die gaan van links naar rechts en van rechts naar links, de hele dag door. Er zit een systeem in want de rode treinen zijn altijd leeg, de geel met blauwe zijn altijd vol en de zilverkleurige komen en gaan om de twee uur. En dan zijn er treinen zonder ramen, die maken het meeste lawaai.

Het wordt nu ook tijd dat we eens achterom gaan kijken, naar de woonkamer. Die vinden we nog eng want die heeft grote ramen waar achter ook van alles druk heen en weer beweegt.

Onze vriendinnen uit het Oosten hebben veel verhuiservaring en hebben ons verzekerd dat een nieuw huis ook veilig is en uiteindelijk zelfs fijn. Op naar de woonkamer dan maar...

Geluidsoverlast

We zijn nog niet gewend aan het nieuwe huis. Alles is nieuw, anders en vreemd. Onze geuren en sporen ontbreken nog. Voorlopig vertoeven we onder het bed. Alleen 's ochtends en 's avonds gaan we snel even naar beneden voor een hapje en een plasje. En dan markeren we onderweg de route met onze geur en onze haren.

Overdag zijn er onbekende geluiden en vreemde mensen in het huis. We denken wel dat die blonde dezelfde moeder is als voorheen, en dat die lange met dat donkere haar ook dezelfde vader is als eerst, maar zeker weten doen we dat eigenlijk niet.
We schrikken steeds enorm van een harde bel die regelmatig door dit huis schalt, van de piepende deur die dan open gaat en luidruchtig pratende mensen die dan binnenkomen. We horen voetstappen en stemmen door het huis echoën, met op de achtergrond het geluid van ratelende koffiemachines, rinkelende trams, rangerende treinen en fluitende scheepstoeters. Wat een herrie.

's Nachts is het huis donker en stil en gaan we voorzichtig naar beneden om het daar te verkennen. Dan kunnen we eindelijk even onze energie kwijt zonder pottenkijkers.
Dan denderen we lekker de trappen op en af,  trekken sprintjes in de woonkamer, graven en spitten we in de planten,  krabbelen uitbundig in de kattenbak en rommelen op het aanrechtblad tussen de vaat. Heerlijk even zelf luidruchtig doen, onze slaap halen we overdag wel in onder het bed.

Fort

Af en toe verlaten we de veilige slaapkamer. We zijn stiekem toch wel benieuwd wat er beneden is.

Poppy durft wel,  dus die is al redelijk vaak naar beneden en naar het beneden van beneden geweest, gewoon in haar eentje!
Ik Dexter ben met Poppy mee gegaan naar de benedens. Poppy heeft alle ruimtes al verkend dus die weet ongeveer wat waar is. Lotus bleef in de slaapkamer want één van ons moet het fort bewaken en ons vanaf daar seinen voor het geval dat we de weg kwijtraken.

We zijn twee trappen afgedaald om helemaal beneden te komen. Het is er best eng want er zijn veel geluiden die we niet herkennen. Volgens de ouders zijn de geluiden van treinen en trams. Treinen en trams...? Dat zullen dan wel die ellenlange dingen zijn die horizontaal heel laag over de grond voorbij vliegen.

Beneden is ook een hoek met onze spulletjes waaronder de krabpaal. Die staat heel strategisch opgesteld. Want als we na een kwartiertje toch weer onzeker worden kunnen we snel via de krabpaal op een trede springen en vluchten naar ons fort boven waar het bed staat en we ons kunnen verstoppen voor al het onbekende.

De weg kwijt

Gisteren zijn we dan eindelijk verhuisd naar Verderop. Daar stonden we dan, midden in een grote ruimte. Wat doe je dan? De boel een beetje verkennen dachten we. Even checken waar alle vertrouwde spulletjes staan en hoe we van de bank bij de bakjes komen en van de bakjes op het bed.
Maar we zagen niet direct een bank of een bed, vooral veel wanden en veel vloer.

We zijn voorzichtig langs de wanden gaan bewegen om een beetje wegwijs te worden. Maar we raakten steeds de weg kwijt en werden helemaal niet wijzer. Na elke hoek was er weer een hoek en weer één weer één. Er kwam geen einde aan.
En toen we dachten dat we het wel hadden gezien zagen we een grote trap naar boven. En daar boven was weer een grote trap naar nog een boven.

Via de trappen zijn we beland in een ruimte met een bed en daar zijn we gebleven, onder het bed.
We gaan eerst deze ruimte maar eens verkennen en dan gaan we de komende dagen wel weer langzaam afdalen naar beneden, waarbij we goed moeten onthouden wat de exacte route is om weer terug te keren onder het veilige bed.

Zelfbediening

In het hotel van tante Caro is in principe voldoende te eten. Maar  's nachts krijgen we wel eens lekkere trek en omdat tante Caro dan slaapt zorgen we zelf voor een kleine versnapering.
We zijn allemaal dol op brood, dus we pakken dan het halfje bruin dat tante Caro al vast voor het ontbijt heeft klaar gelegd. Dat ligt altijd bovenop een hoge keukenkast, lastig, maar Dexter is lang dus die kan er net bij.
Vervolgens nemen we allemaal een boterhammetje. Alhoewel Poppy de voorkeur aan crackers geeft, eet ze toch ook gezellig mee.
Dat zal overigens wel de laatste keer zijn, want komend weekend is onze vakantie voorbij en gaan we dan eindelijk naar Verderop. Poeh, wat een spannend weekend wordt dat....