Maandag wasdag

Terwijl de ouders, die inmiddels zijn verhuisd naar Verderop,  druk doende zijn met het uitpakken van dozen, hebben wij in het hotel van tante Caro hele andere beslommeringen; de was!

We zijn al behoorlijk ingeburgerd en helpen tante Caro graag een beetje bij het huishouden. Dus assisteren we bij het afhalen van de was.

Tante Caro vouwt alles op en dan halen wij het van het rek.
Dat is nog niet makkelijk hoor, we moeten ons in uiterste bochten wringen om tussen al die stangetjes van het wasrek te manoeuvreren.

Tante Caro is reuze blij met onze hulp. Nou ja blij, ze is vooral vertederd en dat betekent volgens ons ongeveer hetzelfde.
Kleine moeite groot plezier.

Gereserveerd

We hebben het weer prima naar onze zin bij tante Caro. Zeker nu er nieuwe loungebedjes op het terras bij het water staan.
Alleen zijn het er niet zoveel. Dus als je een beetje knappe plek wilt hebben, moet je er vroeg bij zijn.

Wij hebben daarom vanmorgen alvast een handdoekje op een bedje gelegd, voordat we gingen eten.

Poppy is meteen naar het ontbijtbuffet gerend, en is daar lang blijven hangen. Toen zij klaar was met eten, waren alle plekken bezet en de ligkussens helaas op.....

Voor tante Anne

Hier een berichtje voor tante Anne, de moeder van Roosje, Loesje en Catootje.
Vanaf ons vakantieadres feliciteren wij u van harte met uw verjaardag. Eigenlijk hadden we onszelf het liefste ingepakt en op de post willen doen naar het Oosten. Dan had u een mooi kado en wij taart en vriendinnen. Maar we weten niet of de postbode wel poesjes bezorgt.
Een kaartje sturen had ook geen zin, want u bent zelf ook met vakantie hebben wij gehoord. Nou ja, op vakantie, in ieder geval bent u niet thuis in het Oosten maar aan het logeren in het Zuiden. Wel ongezellig voor de thuisblijvers, dat u zonder hun taart eet in het Zuiden.
Evengoed een fijne verjaardag gewenst en tot ziens dan maar in Verderop!

Mijmeren

Ondertussen in het hotel van tante Caro denk ik weemoedig terug aan ons oude huis. Alle uren die ik daar voor het raam heb zitten staren naar het kabbelende water, de voorbij varende boten en de overvliegende meeuwen, wat heerlijk was dat.
Gelukkig ligt het hotel van tante Caro ook aan het water en zijn er ook vogels waaronder een grote groene papegaai!

Vanuit het hotel kun je Verderop zien liggen, tante Caro heeft het me aangewezen. Verderop is eigenlijk heel dichtbij en ligt ook aan het water. Gelukkig maar, ik hoef me dus geen zorgen te maken dat daar straks niks is te zien of valt te beleven.

Ik denk alsmaar terug aan de trap in ons oude huis.
Toen ik voor het eerst binnenkwam, pas 13 weken oud, heeft de moeder mij daar gelijk geportretteerd. Wat was ik daar nog klein en verlegen.

Op die trap heb ik heel wat avonturen beleefd.
Ik ben eens naar beneden getuimeld, van de bovenste trede in een emmer sop op de grond, een zachte landing gelukkig.
Ik ben elke dag wel 30 keer in hoog tempo op en neer gerend, goed voor de conditie.

Een jaar later en stukken brutaler heb ik op de trap wilde achtervolgingen gehouden met Dexter en Lotus.
En ik heb dutjes gedaan op de trap.  Zo konden de ouders letterlijk en figuurlijk niet om me heen.
Maar het was gewoon een fijne plek want vanaf de trap kon ik alles overzien en dat is toch belangrijk als leider van de bende.

Tante Caro heeft me verzekerd dat in Verderop ook een trap is, sterker nog, wel twee! Fijn om te weten dat ik straks mijn conditie op pijl kan houden.

Karavaan

De ouders hadden onze koffers gepakt en onze caravans uit de schuur gehaald. Toen wisten we precies hoe laat het was; na maanden lang verhalen gehoord te hebben over verhuizen was het moment nu echt aangebroken om plaats te nemen in de caravans en voorgoed hier te vertrekken.

Eerst pasten we met z'n drieën in één caravan, later nog maar met z'n tweeën en inmiddels hebben we alledrie een eigen caravan.
Poppy heeft een open model, type cabrio, Dexter heeft een bovenlader want die wil nooit via de voordeur en ik Lotus reis altijd met het klassieke model, een basic caravan zonder poespas.





Bij de voordeur hebben we nog even stil gestaan en afscheid genomen van het huis waar we zo fijn hebben gewoond. En toen gingen we op weg.
We maken een tussenstop in het hotel van tante Caro voor een aantal overnachtingen om daarna door te reizen naar Verderop.
Hopelijk hebben de ouders gelijk en is het daar echt zo leuk als ze ons hebben beloofd.

Alles bij het oude

Een grote verandering is op komst, en snel ook. Straks gaan we op vakantie naar tante Caro en vanuit daar verhuizen we naar Verderop.
We keren dus nimmer nooit meer terug naar dit huis, het huis waar ik ben opgegroeid, waar ik Poppy en de ouders heb leren kennen, het huis waar ik alle plekjes ken en heb gemarkeerd met mijn geur. Mijn huis.

Ik bewaak angstvallig deze dozen zodat de ouders onze spulletjes niet kunnen inpakken, ik wil echt niet weg.
De ouders moeten het hele verhuisplan maar afblazen. Het is gewoon een slecht idee, ik heb namelijk een buitengewone hekel aan veranderingen. Dat heb ik van de vader.

Poppy en Dexter lijken zich er bij neergelegd te hebben. Die gaan straks gewoon rustig op vakantie en lijken helemaal niet te beseffen hoe vreselijk het is om voorgoed ons huis te verlaten. Echt helemaal voorgoed en verschrikkelijk definitief.
Ja, verschrikkelijk, dat is het.

Dak boven het hoofd

Betrapt.
Tijdens het opruimen vond de moeder ons hier onder het bed, tussen tassen, koffers, schoenen en andere spullen waar blijkbaar geen plaats voor is in de kast.

Menig uurtje hebben we hier doorgebracht, lekker rustig zonder gestoord te worden door aaiende handen of langslopende benen.

Poppy heeft ook zo'n plekje. Als ze even een momentje voor zichzelf wil gaat ze buiten onder een tafeltje achter de zak potgrond liggen, onvindbaar voor de hele wereld.

Althans, dat was eerst zo, maar nu de ouders alle spullen uit alle hoekjes en alle gaatjes in dozen stoppen is er geen geheime schuilplaats meer te vinden.



Het wordt tijd dat we tijdelijk een ander onderkomen zoeken waar we in onbereikbare hoekjes kunnen kruipen voor de broodnodige rust.

We denken erover om naar het hotel van tante Caro te gaan, dan kunnen we ons daar lekker verstoppen in haar bed, of nog beter, daaronder.

Karton

Mijn geluk kon niet op toen gisteren een meneer aanbelde die wat kwam bezorgen; karton! En veel!

Ik Poppy ben dol op karton. Dat is lekker om aan te knagen en te verscheuren in honderdduizend kleine stukjes. De smaak van karton is overigens ook voortreffelijk en ik neem wel eens eens wat stukjes tot me. Het bevat volgens mij ook weinig calorieën en veel bouwstoffen.

Torenhoge stapels, ik wist gewoon niet meer waar ik zou beginnen met knagen dus ik ben eerst maar eens een dutje gaan doen om in mijn slaap te overdenken hoe deze stapels karton te lijf te gaan.

Toen ontdekte ik gelijk nog een groot voordeel van karton; het is zacht en warm, een ideale slaapplaats. Opeens ging bij mij een belletje rinkelen; zouden de ouders van al dit karton soms een huis gaan bouwen in Verderop? Ja, dat zal het zijn!

Multitasken

Als de moeder 's ochtends wakker wordt, haar badjas en slippers aantrekt en de trap af daalt naar de keuken, begint het dagelijkse ritueel.
Eerst gaat de tv aan voor het nieuws, vervolgens zet ze koffie, gelijktijdig gooit ze yoghurt en fruit in de blender voor een gezonde shake, wat vitamine pillen in haar mond, start ze de computers op, hangt ze de telefoon aan de oplader, laat ze de spoelbak volstromen met water voor een kleine afwas en vult ondertussen onze bakjes met vers water en harde brokjes.

Terwijl ze in de keuken staat te wachten tot de bak is volgestroomd leunt ze tegen het aanrechtblad en daar staan wij dan met paniekerige blik naar haar te kijken. "Je vergeet de schoteltjes!" En pas als we ontzettend indringend kijken pakt ze eindelijk drie schoteltjes en serveert ons zachte brokjes.
Elke dag hetzelfde ritueel, maar we hopen dat ze inmiddels begrijpt dat de volgorde van handelingen naar ons idee precies verkeerd om is.

Logica

Nou lijkt het net of ik Poppy de hele dag samen met Lotus in bed lig, maar dat is helemaal niet zo.
Dat doen we alleen als de ouders op pad zijn, want dan valt er hier niet zoveel te beleven. En omdat de ouders tegenwoordig veel op pad zijn, liggen we veel in bed. Eén plus één is twee, zo simpel is het.

De ouders zijn heel hard aan het werk in Verderop. Over 2 weken gaan we daar naar toe verhuizen dus dan moet het daar picobello in orde zijn en onze bedjes gespreid.
Dus hoe harder zij daar werken hoe meer wij hier luieren.

Baas boven baas

Overdag slapen we regelmatig in het bed van de ouders. Even een paar uurtjes rusten tussen de knisperende lakens van Egyptisch katoen.

Ik Poppy ben de baas in huis en geef aan wanneer en waar  precies we gaan rusten en hoe lang, dus ik lig bovenop om te zorgen dat alles gaat zoals ik heb bedacht. Dat systeem werkt prima;  Lotus kan mijn duidelijke instructies enorm waarderen.

Maar het is eerlijk gezegd ook aangenaam warm en lekker knus om zo innig omarmd met Lotus in bed te liggen.
Lotus wordt graag goed verzorgd en verwend dus doe ik steeds mijn uiterste best om het gezellig te maken en overlaad haar met knuffels en zoentjes, en met mijn gewicht.

Netjes

Op ons vakantie adres hadden de hotel ouders, oftewel tante Caro en ome Arie, gezorgd voor 'een veilige situatie'. Ze waren er namelijk niet zo zeker van of wij echt wel ongeschonden op onze pootjes terecht komen na een vrije val van 4 hoog.

Ze hadden dus een net voor het balkon gespannen zodat we niet in een onbewaakt vlieg-of-vogel-vang-moment over de rand kunnen kukelen.

Wel een geinig net, mooie kleur legergroen ook.  Het deed onze ouders een beetje denken aan tienerkamers in de jaren 70 waar zulke netten aan het plafond hingen. Dat lijkt ons dan weer niks, maar zo'n net voor op het balkon is heel functioneel.  We zijn netjes  blijven zitten.