Terug van weggeweest

We waren een weekje op vakantie. Lekker even ontspannen in het *****hotel van tante Caro en ome Arie. Hun hotel is heerlijk gelegen aan het water, heeft veel kamers en een uitgebreid animatie programma. We hebben genoten van het uitzicht, de lekkernijen en alle overige verwennerij.
Wel fijn voor tante Caro en ome Arie; zij verblijven hier permanent!

Wij zijn inmiddels vaste klant bij tante Caro en ome Arie. We begrijpen niet dat de ouders niet mee zijn gegaan. Die gingen namelijk zelf ook op vakantie, maar dan veel verder naar het zuiden in een hotel met slechts ****. We hopen voor ze dat ze daar net zo zijn verwend en zich ook een beetje hebben vermaakt.

Buitenvrouw

Ik Dexter moet mijn verontschuldigingen aanbieden aan Roos, Loes en Cato, mijn vriendinnen uit het Oosten. Ze zijn helemaal van slag nu ze hebben vernomen dat ik overweeg Poppy een huwelijksaanzoek te doen. Alle lieve berichtjes die ik Roos, Loes en Cato heb gestuurd, hebben valse hoop gewekt.
Lieve vriendinnen, het spijt me zo, ik wil jullie niet kwetsen. Jullie hebben ook geen eerlijke kans gehad want ik heb jullie nog nooit ontmoet. Ik denk wel dat het huwelijk met Poppy er van komt, ik ben er wel aan toe om me in de echt te verbinden.
Maar ik heb ook wel eens gehoord over buitenvrouwen of zo. Als jullie mijn buitenvrouwen willen zijn kunnen we gewoon doorgaan met onze vriendschappelijke relatie. Alhoewel ik zelf niet zo graag buiten vertoef, ik ben meer het type binnenman.

Dieet

Ik Poppy ben al een tijdje op dieet.

Niet vrijwillig want ik ben dol op lekker eten. En van Dexter hoeft het ook niet, die houdt van me zoals ik ben, maar de ouders vinden mijn ronde buikje wat te bol worden.

Ze geven mij steeds een beetje minder dan die andere twee, dat heb ik wel door. En omdat ik ook nog eens heel snel eet, is mijn bordje al 3 keer leeg en helemaal schoongelikt terwijl zij nog aan het smikkelen zijn.

Dan zou ik het liefst aanschuiven bij Dexter of Lotus maar dat mag niet van de ouders. Dat heb ik wel geprobeerd, maar dan worden ze boos en roepen, foei foei.

Dus nu heb ik geleerd me keurig te gedragen en blijf ik netjes bij mijn eigen bordje zitten wachten totdat de rest ook uitgegeten is. Je gaat tenslotte niet van tafel voordat iedereen klaar is en ik ben een goed gemanierde poes.

Dus ik wacht en ik wacht en ik wacht. Het water loopt me daarbij in de mond maar ik houd me kranig en kijk toe hoe de andere twee die heerlijke zachte stukjes tonijn verorberen. Stukjes die in mijn buik al lang aan het verteren zijn.

Als ze eindelijk klaar zijn laat Dexter ook altijd nog wat liggen, zo ondankbaar. Poesjes als ik doen een moord voor nog wat tonijnsnippers.

Als iedereen dan uit de keuken is vertrokken en de bordjes er eenzaam en verlaten bij staan sluip ik naar Dexters bordje en eet ik het alsnog leeg. Toch zonde om het weg te gooien.

Verloving op komst

Ik Dexter heb nu al weer een half jaar verkering met Poppy. En ik vind haar nog steeds net zo leuk als in het begin. Misschien zelfs wel leuker nu ik haar beter ken.

Poppy is knap, ik houd van die frisse witte vacht met die fraaie zwarte stippen en dat leuke zwarte neusje. Ze is een beetje mollig, maar dat kan ik wel waarderen, een vrouw met wat vlees op haar billen en zo'n zacht buikje.
En Poppy is reuze lief. Ze is zorgzaam en kan lekker knuffelen.

Ik wil wel samen oud worden met Poppy. Misschien moet ik maar eens op mijn knieën.
Zij in het wit en ik in het zwart, dat is al voor elkaar. Nu nog een paar ringen en een ambtenaar en dan maken we het officieel.

Innig omhelzen

Ik Lotus heb een innige verhouding met de trap.
Alleen de trap niet met mij.

Hoe vaak en veel ik de trap ook omhels, hij omhelst me nooit terug. Hij geeft geen krimp, bij welke aanraking dan ook.

Hij blijft maar staan waar die staat, onverstoorbaar in het midden van het huis.

De liefde is waarschijnlijk niet wederzijds.
Ik heb me daar maar bij neergelegd.

Handtas

Ik Poppy had Lotus mooi te pakken.
Lotus had zich verstopt in de tas en zonder dat ze het door had ging ik er met m'n volle gewicht bovenop zitten. Knappe kat die daar onderuit kan komen.
Maar die kleine Lotus bleek verdraaid handig en sterk en wist te me te ontsnappen. Damn!

Ik zat zelf net lekker in de tas toen Dexter mij van achter besloop. Toen maakte ik even niet zo'n handige move; ik vluchtte via het hengsel in plaats van de opening. Dom. Vervolgens ben ik hard weggerend maar ik kreeg de tas niet van me afgeschud. Die wapperde vrolijk achter me aan.
Uiteindelijk heeft de moeder mij bevrijd door het hengsel af te knippen. Eind goed al goed.

Pootjes

De ouders zijn druk bezig met de voorbereiding van de verhuizing naar Verderop.
Zo hebben ze alvast nieuwe stoelen gekocht. Heel geinig, stoelen met heel veel pootjes. Maar ondanks al die pootjes kunnen ze niet lopen, die stoelen.

Intussen slingeren wij tussen die pootjes door en kroelen lekker over de vloer langs het roodbruine hout.

Van voor naar achter van links naar rechts.

En weer van achter naar voor van rechts naar links.

Mooie stoelen; we zijn er ondersteboven van!

Etiquette

Zo zit ik Poppy het liefst.
Een beetje zoals grote mensen zitten; heel bevallig op m'n billen en ook netjes als een echte dame met de benen (bij mij dus de achterpoten) een beetje schuin geplaatst. Eigenlijk moet ik dan ook mijn enkels licht kruisen, dat is nog chiquer.
Oh ja, en de schouders natuurlijk recht naar achteren en met ingehouden buik. Maar dat laatste is wel echt heel lastig.

Drie op een rij

De Grote Overwinning

Ik Kleine-Lotus heb het gedurfd!
Ik Little-One-Lotus heb het eindelijk aangedurfd!
Ik ben zóóó trots op mezelf en de moeder is zo mogelijk nog trotser op mij dan ikzelf.

Ik heb mezelf overwonnen en overtroffen.
Na een maandenlang gevecht met mezelf, heb ik het eindelijk gedaan. Gewoon opeens uit het niets ging het zo vanzelf. Zonder dat ik het doorhad. En het was niet eens eng! Het was ook niet gevaarlijk of vervelend. Het was juist geweldig! Ik ging er zelfs van spinnen!

Een heus wapenfeit, ja dat is het. Zo maar voor het eerst tegen de moeder aan gezeten op de stoel en me laten aaien. Fysiek contact met een mens. En het voelde eigenlijk hartstikke goed!

Blaffen

Die vliegen, die blijven maar komen.
Hebben we ze net allemaal gevangen en verorberd, komen er zo weer verse tevoorschijn. Gewoon uit het niets vliegen ze linea recta naar de lamp boven het keukenblad. Hun gebrom en gefladder haalt ons het bloed onder onze nageltjes vandaan.





Onze nieuwe strategie is blaffen in de hoop dat ze dat afschrikt zodat ze als de wiedeweerga het pand verlaten. Maar helaas maakt dat geen enkele indruk op ze.

Dus blijven we maar ouderwets als drie dolle dwazen springen en slaan om die beesten te verjagen uit ons huis. En dat werkt gelukkig wel.
Totdat er weer een nieuwe kolonie landt op de lamp. Zucht, en daar gaan we weer.

Voor Nanna

Lieve Nanna,
We hebben je nooit ontmoet maar veel over je gehoord. Je woonde bij hele goede vrienden van onze ouders tijdens je veel te korte leven.
Gisteren ben je naar de poezenhemel gegaan, nog maar 5 jaar oud. Veel te kort, echt heel veel te kort... het gaat er niet altijd eerlijk aan toe tijdens het leven.  Hopelijk na het leven wel en ben je nu ergens waar je net zo gelukkig bent.


Je bent vast bij Lewis, die zal je wel wegwijs maken daarboven, met je spelen en samen met jou naar beneden kijken naar onze ouders en je vriendinnetje Puck. Kunnen jullie samen als engeltjes op onze schouders zitten en over ons allemaal waken.

Lieve Nanna, jouw ouders gaan vast ook vlinderbloemzaadjes planten zodat jij straks als vlinder voorbij kan dartelen om kenbaar te maken dat je nog bij ze bent.
Je was een prachtige zwarte poes en straks zien we je als witte vlinder voorbij komen. We herkennen je dan heus en gaan naar je zwaaien.
Liefs van ons en heel veel sterkte voor jouw ouders en Puck die nu heel verdrietig zijn en je intens zullen missen.
Tot vlinders Nanna....

Massage

Van tante Caro kreeg ik nog een verlaat verjaardagskado. Een heel mooi roze pakje met een grote strik. Lekker meisjesachtig!
Ik hoopte zó dat er lekkere snoepjes in zouden zitten...
Maar wat er echt is zat was een hele grote blauwe rubberachtige snoep. En die smaakte nergens naar.

Eigenlijk was het ook helemaal geen snoep maar een massageborstel hoorde ik tante Caro zeggen. Wat moet een poes nou met een massageborstel?
Masseren lijkt me meer iets voor de ouders. Dus ik heb het pakje weer netjes ingepakt en ik bewaar het wel voor als zij jarig zijn.  Geef ik het gewoon aan de ouders kado.