Hunter & Collector

Ik Lotus ben een jager én een verzamelaar. Hunter & Collector hadden ze me beter kunnen noemen.
Ik verzamel van alles; snoepjes, takjes, blaadjes, veertjes, speeltjes en wat ik verder zo op mijn pad tegenkom.

Alles gaat in mijn bek, klein of groot, en dan breng ik het snel naar mijn geheime verstopplek. Niemand weet waar die plek is en dat houd ik graag zo.

Vandaag heb ik bijvoorbeeld een plastic takje met daaraan een plastic blaadje uit het peterselieplantje gevist en toegevoegd aan mijn persoonlijke verzameling.

Ik vrees alleen dat wanneer we binnenkort gaan verhuizen naar Verderop, die plek ontdekt wordt door de ouders.

Hopelijk mag ik mijn persoonlijke verzameling straks meenemen in mijn eigen koffertje zodat ik alle spulletjes in Verderop opnieuw kan verstoppen.

Voordat je het weet pakken Dexter en Poppy alles van me af en moet ik weer opnieuw beginnen met het aanleggen van mijn verzameling curiosa...

Babyfoto / 2

Ik ben het; Lotus!!!
Ja, als Dexter charmante babyfoto's van zichzelf on-line gaat zetten, kan ik natuurlijk niet achterblijven.

Dus hierbij mijn babyfoto, wederom met dank aan de ex-ouders die mij zo mooi op de gevoelige plaat hebben vastgelegd toen ik nog heeeeel jong was.

Grote mensen staan altijd met de ogen dicht op foto's, ik normaliter met mijn tong uit mijn bekje.

Ook ik ben nu ruim negen maanden oud en een (klein) maatje groter, maar de kleuren zijn ongewijzigd; zwart met rose.

Vliegenvanger

Best lekker hoor dit warme weer. Maar omdat de deur steeds open staat stikt het hierbinnen van de vliegen en ben ik Dexter de godganse dag bezig om die te vangen.

Die ellendelingen gaan steeds op het lampje boven het aanrecht zitten. Eigenlijk mag ik niet op het aanrecht, maar nu ik ben gepromoveerd tot hoofd vliegenvanger heb ik als enige permissie om daar te lopen om de klus te kunnen klaren.





Die krengen zijn echt  verdomde snel. Het kost me ontzettend veel moeite om ze te pakken te krijgen. Maar het venijn zit 'm in de staart, dat blijkt wel uit het filmpje.

Baas boven baas.

Zondagskind

Op een zondag ben ik Lotus geboren.

"Een zondagskind heeft altijd geluk, maar het is eigenlijk omdat een zondagskind met iedereen goed op kan schieten, en iedereen hem of haar dus ook alles gunt".

Bovenstaande is helemaal waar. Ik heb gelukkig lieve ouders, een toffe broer, een gezellige vriendin, elke dag lekker eten en een fijn huis om in te wonen.
En gelukkig vind iedereen mij leuk, schattig en aandoenlijk.
Wat wil een poes nog meer?

Dexter is gelijk met mij geboren, dus ook een zondagskind. Gelukkig voor hem!

Poppy is op een vrijdag geboren. Zou dat eigenlijk ook iets betekenen?

Poespas

Lotus en Dexter kunnen zo druk zijn. Die rennen en racen,  dollen en draven, stoeien en springen, klimmen en klauteren.

Ik Poppy word al moe als ik er aan denk. Laat mij maar gewoon een beetje zitten en rondkijken, dat is al vermoeiend genoeg.

Drie musketiers

Three of a kind, The Brady Bunch, De Drie Musketiers, Kwik Kwek en Kwak, The Family.
Allemaal koosnaampjes die de ouders ons geven.

De leukste vinden we zelf 'De Liefies'. Maar daaruit blijkt natuurlijk niet dat we met z'n drieën opereren.

Misschien is Drie Musketiers wel de beste want dat waren er eigenlijk vier.
Net als bij ons, want Lewis telt ook nog steeds mee, ook al is ze er alleen maar bij in onze gedachten.

Verjaardags Party

Gisteren ben ik 1 jaar oud geworden dus was het groot feest. Ik heb getrakteerd op verse tonijn, stukjes kip in gelei en gedroogde visjes. 

Van de ouders kreeg ik nieuwe speeltjes, vier stuks maar liefst! Gezellige balletjes met belletjes.

En er was verjaardagspost; een kaart van Roos, Loes en Cato, vergezeld door 2 pakjes knabbelsticks! Dankjewel lieve vriendinnen uit het Oosten!

De ouders hadden ook een feestkroontje voor me gekocht zodat iedereen kon zien dat ik de jarige was. Maar dat vond ik dan weer niet zo'n heel goed idee. Zo'n elastiekje gaat zo kriebelen onder je kin.

Rek en strek

Elke ochtend doe ik Dexter een kwartier lang gymnastische oefeningen. Even lekker stretchen, de spieren weer soepel maken na een nachtje slapen. Ik moet immers een beetje in conditie blijven om indruk te maken op alle dames hier in het huis en daarbuiten.

Lotus doet nooit met me mee, die is meer van het sprinten dus die rent oeverloos hard op en neer door het huis om fit te blijven.

Poppy, dat is een heel ander verhaal. Die heeft niet zoveel met sport. Misschien doet ze wel aan denksport, maar dat weet ik niet zeker want ik kan niet in haar hoofd kijken als ze op haar matje ligt. Hmm... matje, misschien is het wel een verstilde vorm van yoga die Poppy beoefent.

Maar af en toe doen we met z'n drieën aan groepssport. Apenkooi. Daarbij fungeert alles wat in het huis staat als klimtoestel en de ruimte daartussen als parcours. Dat levert ook geinige plaatjes op, die zal ik binnenkort eens laten zien.

Kat in het bakkie

Mijn favoriete stekje in de zon op het balkon. Past precies, nog net. Toen ik hier 9 maanden geleden kwam wonen paste ik er wel 3 keer in. Maar nu ben ik een stuk groter en bijna volwassen. Want zaterdag vier ik namelijk mijn eerste verjaardag! Volgens de ouders ben ik dan geen Kitten meer maar een Poes.
Poes Poppy, dat klinkt eigenlijk best goed.

Kitten, poes, wat is het wezenlijke verschil? Moet ik me anders gaan gedragen of gaat dat vanzelf?

En hoe moet dat dan met onze verhaaltjes... De avonturen van één poes en drie kittens? Hmmm, nog maar eens over nadenken. Eerst de titel van dit stukje maar eens aanpassen want dat moet natuurlijk zijn Poes in het bakkie.

Paaldansen

Rufus

De ouders hadden me graag Rufus genoemd, vinden ze zo'n mooie naam. Maar omdat ik zwart ben, was dat idee van de baan. Rufus betekent namelijk 'de roodharige'.
Dus toen werd het Dexter, wat overigens weer niks met 'zwartharig' van doen heeft, maar zoveel betekent als 'brenger van voorspoed'. Nou, die naam heb ik inmiddels ruimschoots eer aan gedaan.
Achteraf was Rufus ook niet zo'n heel slecht idee geweest. Mijn buik wordt namelijk steeds roder.

Ik mag namelijk graag de hele dag op mijn buik sabbelen. Dat is erg kinderachtig zegt de moeder, maar ik vind dat lekker, het doet me denken aan de tijd dat ik bij mijn echte poezemoeder aan haar buik lag te sabbelen.
Maar ondertussen heb ik een sterk vermoeden dat ik waterstofperoxide in mijn speeksel heb, waardoor mijn zwarte haar precies daar rood kleurt. Op zich handig voor de moeder; nu kan ik haar haar ook sabbelen, hoeft ze niet meer naar de kapper voor die blonde kleur!

Babyfoto

Herken je me hier? Ik ben het!! Dexter!!!
Op deze foto* ben ik nog maar een paar maanden oud.

Inmiddels ben ik bijna 9 maanden en een maatje groter. Mijn ogen zijn niet langer blauw en mijn vacht wat minder donzig. Maar ondanks dat, al zeg ik het zelf, nog steeds zo knap als toen.

* met dank aan de ex-ouders!

Maandag Wasdag

Vandaag was een Gevaarlijke Dag; De grote oranje kraanvogel kwam voorbij. Poppy had die vorig jaar al eens ontmoet, zoals je hier kunt lezen. Ik Lotus zag deze vreemde vogel voor het eerst in mijn leven.
Op zijn vleugels zaten 2 mannen, die regen over de ramen gooiden en die vervolgens weer wegveegden, terwijl de grote vogel dreigend en langzaam op-en-neer en heen-en-weer bewoog.
Dexter liet zich al helemaal niet zien, die zat in een ver hoekje te bibberen.

Dex en ik zijn niet eens komen eten. We konden geen hap door onze keel krijgen van de spanning.
Morgen is het gelukkig een Ordinaire dinsdag en woensdag Gehaktdag. Dat laatste klinkt alweer een stuk beter.

Schijf van vijf

Gisteren kookte de moeder van de groene struikjes. Die kennen we niet van het balkon, dus die haalt ze ergens anders. Leek ons eigenlijk ook wel een leuk ideetje want wij eten verder alleen maar bruin, beige, wit en roze spul.
Een beetje variatie is voor ons net zo belangrijk als voor de grote mensen -al beweren die vaak het tegendeel- dus kom maar op met groen dachten we.

Enfin, in een onbewaakte moment hebben we zo'n stronkje gescoord. We hebben eens geprobeerd hoe dat smaakt.
Saai hoor, dat groene spul. We begrijpen niet wat de ouders daar nou aan vinden, we denken dat je dat moet leren eten. Dus wij houden het voorlopig nog even bij bruin, beige, wit en roze.

Stof

Een groot pakket is gearriveerd.
De blonde moeder legde uit dat het een rol stof is. Wij weten niet beter dat stof overal verspreid door het huis ligt in laagjes op de kasten, op de vloer, op de tafel om vervolgens in de stofzuiger te verdwijnen.
Maar nu zit het dus op een rol. En die past nooit in de stofzuiger.

We hebben geholpen de rol stof uit het plastic te halen. Maar dat hoefde niet van de moeder. We mogen deze stof absoluut niet aanraken met onze pootjes.

Het is namelijk geen stof voor de in stofzuiger, maar stof om een warm sprei van te maken voor op een bed. En niet eens voor op het bed van de ouders, maar voor op het bed van andere mensen.  "Chique mensen", zegt de moeder dan, "en die willen geen poezeharen op hun bed".

Maar poezeharen zijn eigenlijk ook stof en lekker warm, dus dan maakt dat toch niks uit?