Verveling

Zo maar een doordeweekse middag.
Geen visite over de vloer, geen muis op het balkon, geen vlieg op de tv, brokjes al op.
Kortom; niks om je over op te winden of druk over te maken. Niks om op te jagen of te verjagen.
We zouden natuurlijk een spelletje kunnen doen met de appels in de schaal, wat planten kunnen uitgraven of een beetje krabben aan de bank.
Geen zin in.

Zoek de verschillen

We zijn er twee van een zevenling. Wie doet ons dat na?!
Eigenlijk lijken wij helemaal niet op elkaar maar ergens toch weer wel.
Niet qua gedrag want Poppy is voorzichtig en Lewis is een durfal.
Maar qua uiterlijk....
Ogen: check (goudbruin)
Oren: check (twee)
Neus: check (zwart)
Staart: check (ja).

Afwassen

Als mijn moeder dit ziet wordt ze helemaal gek; gaat ze hard knippen met haar vingers en "euh euh euh" roepen. Maar ik wil haar alleen maar helpen met de afwas, dan hoeft ze het niet alleen te doen!
Maar omdat ze er niet tegen kan mij hier te zien, kom ik hier alleen maar als ze er niet is. Lik ik even de spoelbak schoon, kan ik me een beetje nuttig maken. Is ze vast blij verrast als ze weer terug komt!

Bellen blazen

Vandaag hebben we de pootjes onder ons lijf vandaan gerend. Op jacht naar de bellen in de lucht. Het waren soort van regendruppels maar dan heel groot. En er zat geen water in maar..., tja, wat wel eigenlijk?
Het waren bellen met niks erin want zodra we de bel hadden gevangen was die weg. Lege bellen dus, althans, als niks leeg is of leeg niks.
Poeh, dat is wel erg filosofisch. Laten we het er maar op houden dat het met name zonde van de tijd was.

Kruidentuintje

"Mama, Mama, kunnen we wat anders te eten krijgen? In harde brokjes hebben we nu even niet zo'n trek. Hoewel we dol zijn op tuinieren vinden we basilicum en koriander niet zo lekker.
En, nee, we hebben echt geen idee hoe overigens die rommel op het aanrecht is ontstaan. Dat moet er al gelegen hebben denken we."

Iets voor bij de koffie

"Poppytijd...,  
een beetje gezelschap,
wat tijd voor jezelf,
het helpt je de dag door,
het is ....Poppytijd!...
Poppy,
Poppy
.... tijd."

Suomi

Vandaag kwam er een pakketje met de post en het was voor ons!
Onze ouders vertelden dat het van Katja kwam, die woont in Suomi. Wat een mooie naam is dat,  Kat-ja!

In het pakketje zaten lekkere snoepjes en een 'kissan lelu'.  Dat klonk alvast erg exotisch! Het was inderdaad een heel excentriek en onnederlands speeltje met allemaal muizen die druk heen en weer bewegen als je er hard op slaat.
De rest van de dag hebben we de muizen van de kissan lelu alle hoeken van de kamer laten zien.

Kiitti Katja voor de kadootjes!

Een heuse Milou

Gekker wordt het niet denken we vaak als er visite is. Maar wat we vandaag weer meemaakten...

Neem nou deze meneer.
Vorige week was hij op visite met een mevrouw met een hele dikke buik. Vandaag waren ze er weer en had die mevrouw opeens een dunne buik en die meneer juist een dikke buik. Die buik was blauw en er zat 'iets' in dat roze was.

Toen we dichterbij kwamen zagen we dat 'iets' bewoog; het zwaaide met twee pootjes! Toen we nog dichterbij kwamen zagen we dat het een groot mens was, maar dan in een kleine uitvoering. Grappig! 

Dat iets is 'een Milou' hoorden we.

Een Milou lijkt eigenlijk meer op ons dan op grote mensen. Deze loopt niet op twee pootjes maar ook op vier denken wij. En die pootjes hebben hele kleine teentjes met kleine nageltjes, beetje ons formaat. En een Milou heeft ook zwart haar, maar wel veel minder dan wij.

Leuk hoor zo'n Milou. Alleen sliep ze de hele tijd. Als ze de volgende keer komt kunnen we misschien samen spelen; een beetje wild rondrennen en wat stoeien of zo?

Verlicht

Overdag is het meestal zonnig en dus heel licht buiten. Later op de dag gaat - zoals elke dag -  het licht uit en wordt het heel donker. Normaal blijft het dan een tijdje donker totdat iemand de volgende ochtend het licht buiten weer aan doet.
Maar vanavond ging het even helemaal anders. Iemand deed buiten het licht weer aan, maar ook weer uit en toen weer aan en weer uit. Aan, uit, aan, uit...
En het was ook nog eens gekleurd licht! Rood en blauw en geel en soms tegelijk. Heel apart.
Maar volgens mij moet degene die dit licht aan en uit doet eens naar de schakelaar kijken. Ik denk dat die kapot is want die maakt enorm veel herrie.

Persoonlijk territorium

Als er visite komt gaat Lewis er altijd gelijk op af. Dan gaat ze direct op schoot bij onbekende types.
Ik doe dat niet. Ik ga op veilige afstand even kijken en daarna vertrek ik naar een andere kamer en wacht tot ze weg zijn. Want visite wil altijd maar één ding; aaien. Dan komen er ongevraagd allemaal van die grote handen op je af die aan je lijf gaan zitten friemelen. Of erger; ze tillen je op en gaan met je lopen rondsjouwen.

Maar die meneer die er vandaag was pakte het wel slim aan. Die zocht me op in mijn veilige hoekje en liet me voorzichtig een beetje snuffelen aan zijn hand. Zo kon ik op gepaste afstand even kennis maken. Aardige meneer hoor. Als hij nog eens op bezoek komt zal ik hém eens lekker aaien.

Kokkerellen

Mijn moeder staat vaak in de keuken.
Dan is ze druk in de weer met allerlei spullen die je kunt eten en daar maakt ze dan iets anders van dat je ook kunt eten. Redelijk overbodig denk ik dan, maar alla.

Ze noemt dat in de keuken bezig zijn 'koken' en koken noemt ze haar 'hobby'. Kortom; een hobby is dus iets wat nutteloos is en veel tijd kost.

Maar als ze zo bezig is zit ik altijd op het muurtje toe te kijken. Ik toon dan veel interesse en volg haar handelingen nauwkeurig. Wie weet of het mij ooit van pas komt als ik me verveel en naast tuinieren nog een hobby zoek.

Aardappeleters

Nog even over dat mandje op het aanrecht met die zachte dingen. Inmiddels weten we dat dat 'groente' heet. Ondanks dat het niet allemaal groen is soms ook rood of bruin. Enfin.
Groente is om te eten, dat hadden we instinctief goed aangevoeld want we hadden al in zo'n rood ding gehapt.

Vandaag ook maar eens zo'n lichtbruin balletje geprobeerd. Nou ja, daar zit echt helemaal geen smaak aan. Wel zielig voor die grote mensen dat zij dat elke dag moeten eten.
Die balletjes lenen zich stukken beter voor een partijtje voetbal.

Snack

Op het aanrechtblad in de keuken staat een schaal met dingen. 

Officieel weten wij dat helemaal niet want we mogen niet op het aanrecht. Dat doen we ook heus niet, nou ja, wanneer de ouders er niet zijn dan toch weer wel.

Die dingen in die schaal zijn bruin, groen en rood, sommige langwerpig, andere weer rond. En al die dingen zijn zacht; je kunt er heerlijk je nagels of je tanden in zetten. 

Misschien is het handiger als ze die dingen gewoon op de grond leggen. Dan hoeven we niet steeds stiekem op dat aanrechtblad te klimmen om die dingen te pakken.

Copycat

Ik ben jong en moet nog veel leren.
Lewis doet alles een keertje voor en dan doe ik het na en kan ik het ook. Van Lewis heb ik geleerd hoe je op de kast of in de lamp springt, hoe je een plant uitgraaft, dat je eerst op de vis moet slaan voordat je die eet.
Van dat soort dingen.

Mijn ouders doen ook dingen die ik na kan doen.
Zij lopen rechtop op hun achterpoten met hun voorpoten langs het lijf. Dat is heel onhandig want rennen gaat zo helemaal niet snel.
Zij zitten ook op een eigenaardige manier; in een stoel, op hun billen! Ook zeer ongemakkelijk heb ik ondervonden.
Misschien zouden die ouders eens naar ons moeten kijken, daar kunnen zij ook nog wel wat van leren.

Non verbale communicatie

Ik doe soms dingen die grote mensen heel anders interpreteren dan ik dat bedoel.
Met deze houding bedoel ik bijvoorbeeld helemaal niks. Ik ben hier niet boos, in paniek of gevaarlijk; ik heb gewoon net een tukje gedaan op de rand van een smal muurtje en aansluitend wil ik even lekker stretchen, de spieren los maken door mijn rug te krommen en eens uitgebreid te gapen.
Maar dan moet je de mensen zien schrikken, die vinden me angstaanjagend zo!
Die grote mensen hebben gewoon teveel van die boekjes gelezen over hoe wij katten communiceren. Boekjes die overigens door weer andere grote mensen zijn geschreven.

1 meter

Als ik me een beetje uitrek ben ik zo één meter lang. Best indrukwekkend, al zeg ik het zelf.

Kattenkwaad

Hmm, geinige lamp met al die losse pootjes.  Ze bewegen ook een beetje door de wind. Klingel klangel, fascinerend.

















Eens even kijken. Ik schat zo'n 80 cm vanaf het tafelblad waar ik nu op zit. Moet te doen zijn.

















Yep,  daar ga ik.
Bijna gehaald maar helaas net niet helemaal. Straks nog maar eens proberen.

Hoogspringen

Lewis is heel lenig. Ze kan enorm hoog springen. Ze plukt de muis zo uit de lucht.

Ik vind dat persoonlijk best een vermoeiende bezigheid.
Ik lig liever eenvoudig te toe kijken op m'n matje naast het ongekerfde blok. Lekker rustig genieten van Lewis' capriolen.

Penvriendinnen

Wij hebben 3 hele leuke vriendinnen. Die hebben we nog nooit gezien want die wonen in het Oosten terwijl wij in het Westen wonen. Ik heb geen idee waar het Oosten ligt, maar ik denk te ver om te lopen.
Omdat we ze niet kunnen ontmoeten sturen ze ons regelmatig post. Kadootjes, brieven en kaartjes, geadresseerd aan
Poppy en Lewis, het Westen, Nederland.
Of zoiets.
Gisteren kregen we van onze vriendinnen een mooie kaart met een lieve tekst. Mama heeft die voor ons opgehangen naast onze bakjes, zodat we er vaak naar kunnen kijken. De wand is nog en beetje leeg, dus er is nog plek zat voor meer van die geinige kaartjes.
Dankjewel Loesje, Roosje en Catootje!

Op het matje

Deze week had ik iets gedaan wat onze ouders niet zo tof vonden denk ik. Ze riepen heel hard "euhh euhh" en keken niet zo vertederd als normaal. Net op het moment dat ik eens lekker mijn nagels aan het scherpen was aan de bureaustoel.

Onze ouders zijn erg gehecht aan die stoelen. Waarom weet ik niet zo goed want volgens mij zijn ze best al heel oud. Tijd voor iets nieuws denk ik dan.

Maar enfin. Omdat ze liever niet willen dat ik aan die stoel krabbel hebben ze nu een cocosmatje voor ons gekocht. Lekker! Dat is pas een functioneel ding. Je kunt er zowel aan krabbelen als op liggen spelen.

Dan gebruiken we de bureaustoel toch gewoon om op te slapen.

Twee paar ogen

Vandaag kregen we weer visite; een meneer en een mevrouw waar we al veel over hadden gehoord maar die we nog nooit eerder hadden gezien.
Maar het voelde wel vertrouwd want deze meneer was ook zwart. Hij had hele grappige ogen die een beetje los zaten, hij deed ze zelfs ook een keer af. Brrr, eng, die ogen lagen daar gewoon op tafel, een beetje te kijken.
Gelukkig deed hij later die ogen weer terug op z'n hoofd. Toen durfde ik wel op schoot te komen om het eens van dichtbij te bekijken. Maar die ogen deden gelukkig niks en die meneer was eigenlijk heel lief. En die extra ogen eigenlijk wel geinig.

Zusterliefde

Vandaag was tante Caro weer op visite. Wij lijken echt heel veel op elkaar, we zouden wel zusjes kunnen zijn. Zij is ook zwart, alleen haar hoofd en pootjes zijn wit, nou ja wit, een beetje roze eigenlijk.
Zij is wel heel veel groter dan ik, maar als ik straks ouder ben word ik denk ik net zo groot als tante Caro. Dan lijken we nog meer op elkaar!
Met mijn echte zusje Poppy lig ik vaak lekker te knuffelen, elkaar een beetje zoenen en wassen. Dat doe ik met tante Caro dus ook, zusjes onder elkaar.

Hulp in de huishouding

Regelmatig komen onze ouders binnen met grote tassen vol spullen, die noemen ze boodschappen.
Boodschappen zijn dingen die je kunt eten. Sommige boodschappen zijn groen, andere rood, weer andere zijn geel. Boodschappen zijn soms van karton, soms van plastic en soms ook niet. Eigenlijk zien ze er helemaal niet uit of je ze kunt eten, dus we moeten altijd even controleren of dat wel echt zo is.
Nu blijkt het dat de 'echte' boodschappen doorgaans in doosjes of zakjes zitten. Als je die er af haalt kun je de boodschappen wel eten! Dus helpen we onze ouders graag een handje met openmaken van die zakjes en doosjes. Dat scheelt hun heel veel werk en zo kunnen wij gelijk beginnen met eten!

Panter